KünstlerInnen: Alexandros Georgiou and Jennifer Nelson, in collaboration with ITYS, Institute for Contemporary Art and Thought, Athens and Konate Mamadou and Theophile Yerbanga,
Photo: Paul Zografakis
Abgebildetes Werk: „January 12, 2008 – An Attempt”, 2008
Texte von R M Syllantavou (Doctor at Hellenic Center for Diseases Control & Prevention; Member of Medicines du Monde; for the last seven years, and in collaboration with Filippos Olymbitis, she has been been working as a volunteer on the island of Leros, Athens)
[DE] [EN] [TR] [HR] [SI] [HU] [CZ] [GR] [FR] [AL]
Μια ομάδα ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων επιχειρούν να περάσουν μια βραδιά συζήτησης. Το ξεκίνημα είναι δύσκολο, καθώς δεν υπάρχει η σχετική προϊστορία στην Αθήνα. Μαζευόμαστε στο Africana Pub της Αθήνας για να χορέψουμε και να πιούμε όλοι μαζί. Έλληνες, άλλοι Ευρωπαίοι και Αφρικανοί από τη Μπουρκίνα Φάσο, την Ακτή του Ελεφαντοστού και τη Νιγηρία –όλοι τους ζουν στην Αθήνα– συναντιούνται με κάποια αμηχανία. Δεν ξέρουμε πώς να αρχίσουμε. Κάποιοι μιλούν αγγλικά, άλλοι γαλλικά και ορισμένοι ελληνικά. Μαζευόμαστε σε μικρές ομάδες λευκών και μικρές ομάδες μαύρων. Μόνο με τη μουσική και με την καλή θέληση περνάμε λίγες στιγμές χορεύοντας ντροπαλά μαζί. Δεν γνωρίζουμε τους κοινωνικούς κώδικες. Τα ζητήματα του φλερτ, της σεξουαλικότητας, της φιλίας – είναι τα ίδια; Δεν θέλουμε να στείλουμε λάθος μηνύματα. Ωστόσο, με κάποιο τρόπο η βραδιά προχωρά. Όλοι χαμογελάμε, όλοι προσπαθούμε. Και τελικά, παρά το τεχνητό της βραδιάς, περνάμε καλά. Και χαιρόμαστε που είμαστε εκεί. Έτσι, με ένα μικρό, διστακτικό βήμα που το γέννησε η προσπάθεια και η αγάπη, έχουμε μια αρχή. Αυτή ήταν η πρώτη μας απόπειρα.
Θεοφιλ Γιερμπανγα
Oποια ηλικία κι αν έχεις, έστω και για μια φορά, ξόδεψε 1 ώρα «ταξίδι» για να φτάσεις σε ένα σταθμό φιλοξενίας μεταναστών και άλλη 1 ώρα για να γυρίσεις πίσω στο σπίτι σου. Όσοι πάρουν την απόφαση αυτή και δουν με τα μάτια τους, και όχι μόνο δια μέσου της ΤV εικόνας, τη ζωή των μεταναστών, παραλληλίσουν τις εμπειρίες τους με την αναπαυτική πολυθρόνα του σπιτιού τους και την γεμάτη φαγητό κατσαρόλα στη κουζίνα τους ,χωρίς δυσκολία θα καταλάβουν τι σημαίνει στη εποχή μας ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ.
Οι μετανάστες είναι άτομα σαν και μας με ανάγκες σώματος και ψυχής που παίρνουν κάποια «στιγμή» την απόφαση της ΝΕΑΣ ΖΩΗΣ. Πολλοί Έλληνες ενήργησαν κατά ανάλογο τρόπο μεταναστεύοντας στη Γερμανία στο Βέλγιο, στη Σαουδική Αραβία, στη Αίγυπτο ,στη Αμερική και Αυστραλία. Το ΑΓΝΩΣΤΟ που συνοδεύει την μετανάστευση, σε όλες τις μορφές του, είναι δύσκολο. Τα παλαιότερα χρόνια ο μέτοικος ήταν υπό τον αυστηρότατο έλεγχο της πολιτείας που τον υποδεχόταν(!) σαν εργάτη- άτομο προσφοράς. Ενδιαφερόταν για την επιβίωσή του και ο έλεγχος του ήταν επιβεβλημένος και εφικτός. Σκοπός η εδραίωση ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ο μέτοικος δεν είναι κάτω από τον έλεγχο του κράτους παρά μόνο, αμυδρά και σπασμωδικά. Η υποδοχή του σε μια χώρα ,του δίνει τον χαρακτηρισμό «λαθραίος», γιατί πληθώρα ατόμων φτάνουν σε κάποια χώρα ανεξέλεγκτα καταδιωκόμενα από ΠΕΙΝΑ, όχι φτώχεια, και από ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ !
Όλη αυτή η θεωρία περνά γρήγορα από το μυαλό μου και μετά θυμάμαι…………………. Η μητέρα με το αγόρι στη άκρη της αυλής έφτασαν στο Φαρμακονήσι της Λέρου ένα πρωινό τουρτουρίζοντας από το κρύο αφού κολύμπησαν περίπου 1 ώρα όταν ο «έμπορος» τους ανάγκασε με το περίστροφο στο κρόταφο να βουτήξουν στα παγωμένα νερά για να κάνει ολοταχώς πίσω αποφεύγοντας την σύλληψη της αστυνομίας. Τώρα εκείνη, μόνη-ξένη-χωρίς γνώσεις γλώσσας και επικοινωνίας περιμένει κάποια δουλίτσα και το αγόρι, αν και 10 χρονών, θα μάθει την Α-Β. «Σκέφτομαι να μείνω Ελλάδα, δεν έχω κουράγιο για άλλες μετακινήσεις….» μεταφράζονται τα χαμηλόφωνα λόγια που μας είπε.
Η Λάινα μετά από σεξουαλική κακοποίηση στη Σομαλία ήταν τυχερή γιατί, μετά από ταξίδι 3 .ημερών με τα πόδια έφτασε στο Γκαλκάγιο* όπου, πριν ξεκινήσει για το άγνωστο έκανε όνειρα και μάζεψε τις δυνάμεις της. Ποιός ξέρει τι την περιμένει στη ξένη χώρα; Εμείς οι ενήλικες ξέρουμε τους κινδύνους που την περιτριγυρίζουν και πρέπει να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας: « στο ‘εμπόριο’ των ανθρώπων είναι υπεύθυνοι και οι πελάτες».
Η περίπτωση του Σαμίρ είναι διαφορετική. Το βλέμμα του είναι ζωντανό με τα μάτια να λάμπουν από την χαρά της ελευθερίας και του αγώνα που πεπεισμένος θα συνεχίσει όπου κιαν βρεθεί. Ένα κομμάτι ψωμί αρκεί γιατί, γλύτωσε τη φυλακή και την σφαγή, τον εξευτελισμό και την υποταγή από ένα καθεστώς που «επιβάλλεται» στα άνυδρα βουνά του Αφγανιστάν.
Ήσαν τυχεροί και δεν είχαν την κακή μοίρα του Χασάν που, παλικάρι 20 χρονών στα κρύα νερά του Αιγαίου άφησε την τελευταία του πνοή. Ο Σεμίλ, ο συνταξιδιώτης του, μας λέει σε μετάφραση « δεν είχε ξημερώσει ακόμα όταν πέσαμε στη θάλασσα- μαύρη νύχτα, χωρίς φεγγάρι –χωρίς παπούτσια κολυμπούσαμε – μόνο καναδυό είχαν σωσίβια- άλλοι ξεμάκρυναν προς τα δεξιά, άλλοι προς τα αριστερά….., οι τυχεροί μετά περίπου από μια ώρα βγήκαν στη στεριά, ο Χασάν δεν ήταν σε αυτούς…
Η ζωή δεν είναι μόνο υλικές ανταλλαγές ………και για να είναι «πολιτισμένη» θέλει επίγνωση και δράση. Ξόδεψε 2 ώρες από τη ζωή σου, όποια κιάν είναι η ηλικία σου για να διαπιστώσεις τον «πολιτισμό» που κτίζουμε και διατηρούμε !
Ρ.Μ Συλλαντάβου